برای جلیل؛ یادداشتی از امیر جواهری لنگرودی

فیس‌بوک این عکسِ جلیل جواهری، دوست، رفیق، پسرعموی نازنین‌مان را بعد از یازده سال بالا کشید.

شاخ‌و‌سبیل‌هایش آشناست؛ نمی‌توان از آن در تابستانی دیگر گذشت، تابستانی که هزاران هزار قامتِ استوار، همچون برگریزان، بر دل‌هایمان فرو ریختند و پاییزِ زودرس آمد. جلادِ آدم‌کشِ الدنگی، بسانِ ابراهیم رئیسی، مهلکه را برپا کرد و به فرمانِ «کمیتهٔ مرگ» در آن هیئت، در کنار جانیان دیگر همچون نیری، اشراقی و پورمحمدی، هزاران هزار تن از نسلِ جوانِ جامعه‌مان را ستاندند. و امروز، نه در لباسِ جلادِ کشتار ۶۷، بلکه در قامتِ ناراستِ رئیس‌جمهوری، در کنار بایدن و دیگر نمایندگان ایالات متحده و دولت‌های جهان، در هفتاد‌و‌هشتمین مجمع عمومیِ سازمان ملل در ایالاتِ متحده، همچنان به دروغ‌پراکنی مشغول است.

جهانِ بی‌مقدارِ ما، درست با ورودِ ابراهیم رئیسی به آمریکا، پنج تن از گروگان‌های تابعِ آمریکا را از زندانِ ایران آزاد کرد درست هم‌زمان با ورودِ رئیسی و همراهانِ ابله‌اش به آمریکا، و خانواده‌ها شاد شدند؛ فرجه‌ای برای چاپلوسیِ ابراهیم رئیسی خریدند. این جهانِ بی‌مقدارِ سرمایه و امپریالیسم، که همهٔ اعتراضاتِ مردمِ ما در درون و برونِ مرزها را به هیچ می‌گیرد، دست در دستِ جلادانِ نظامِ اسلامی، به ریشِ مردم و خیزشِ انقلابیِ #زن_زندگی_آزادی پوزخند می‌زند.

جهانِ نامرادِ ما و همهٔ دست‌یازیدگان به یاریِ آمریکا و اتحادیهٔ اروپا و «رژیم‌چنجی»های بی‌وطن بدانند: تا جمهوریِ آدم‌خوارِ اسلامی دست از نوکریِ جهانِ سرمایه‌داری برنداشته، این‌ها هیچ نیرویی را به‌عنوان آلترناتیوِ مقابلِ نظامِ اسلامی نمی‌شناسند و به این قرآن‌بدستان فرصت می‌دهند تا با دروغ و نیرنگ بر زندگیِ جامعهٔ ما مسلط شوند و آدم بِکشند.

امروز نه وکالت و نه ولایت پاسدارِ ارزش‌های خونِ هزارانِ هزار انسانِ شریف و عاشقِ زندگی، مانندِ جلیلِ جواهری‌ها، نخواهند شد. دادخواهِ این میلیون‌ها اعدامیِ چهل‌و‌چهار سالِ حاکمیتِ سیاهِ اسلامی در سراسرِ ایران، مردمانی‌اند که در برابرِ موجودیتِ این نظام ایستاده‌اند و همچنان مبارزه می‌کنند. ما باید و باید صدایِ این مردم باشیم و لاغیر.

مردمِ ما در گوهرِ جنبشِ دادخواهی، که امروز بزرگ‌ترین جنبشِ درونِ جامعهٔ ماست، فارغ از هر نحلهٔ فکری، در پیوندی عظیم و بی‌چشم‌داشت به دولت‌های بی‌پرنسیپِ جهان، این نبردِ نابرابر را به پیش می‌برند.

باری، یادِ این عزیزان را گرامی بداریم و با صدایِ بلند بگوییم: ما دادخواهِ این همه جان‌های عاشقیم و دادِ این بیداد را خواهیم گرفت.